از بام و در کعبه به گردون رسد آواز
کامشب در رحمت به سماوات شده باز
بت هاي حرم در حرم افتاده به سجده
ارواح رسل راست هزاران پر پرواز
کعبه زده بر عرش خدا کوس تفاخر
مکه شده زيبا دل افروز و سرافراز
جا دارد اگر در شرف و مجد و جلالت
امشب به سماوات کند خاک زمين ناز
از ريگ روان گشته روان چشمه ي توحيد
يا کوه و چمن باز چو من نغمه کند ساز
دشت و در و بحر و برو، جن و بشر و حور
در مدح محمد همه گشتند هم آواز
هر ذره ي کوچک شده يک مهر جهان تاب
هر قطره ي ناچيز چو دريا کند اعجاز
جبرئيل سر شاخه ي طوبي چو قناري
در وصف محمد لب خود باز کند باز
جبرئيل چه آرد؟ چه بخواند؟ چه بگويد؟
جايي که خداوند به قرآن کند آغاز
خوبان دو عالم همه حيران محمد
يک حرف ز مدحش شده ما کان محمد
اين است که برتر بود از وهم کمالش
جز ذات الهي همه مبهوت جلالش
رضوان شده دلداده ي مقداد و ابوذر
فردوس بود سائل درگاه بلالش
والله قسم نيست عجب گر لب دشمن
چون دوست ز هم بشکفد از خلق و خصالش
هرگز به نمازي نخورد مهر قبولي
هرگز، صلوات ار نفرستند به آلش
بي رهبريش خواهد اگر اوج بگيرد
حتي ملک العرش بسوزد پر و بالش
يوسف ببرد حسن خود از يادگر او را
يک منظره در خاطره افتد ز خيالش
اين است همان مهر درخشنده که تا حشر
يک لحظه به دامن نرسد گرد زوالش
گل سبز شود از جگر شعله ي آتش
در وادي دوزخ فتد ار عکس جمالش
چون ذات خداي ازلي ليس کمثله
بايد که بخوانيم فراتر زمثالش
ايجاد بود قبضه اي از خاک محمد
افلاک بود بسته به لولاک محمد
اي جان جهان بسته به يک نيم نگاهت
دل گشته چو گل سبز به خاک سر راهت
هم بام فلک پايگه قدر و جلالت
هم چشم ملک خاک قدم هاي سپاهت
عيسي به شميم نفست روح گرفته
دل بسته دو صد يوسف صديق به چاهت
دل هاي خدايي همه چون گوي به چوگان
ارواح مکرم همه درمانده ي جاهت
از عرش خداوند الي فرش، به هر آن
هستند همه عالم خلقت به پناهت
دائم صلوات از طرف خالق و خلقت
بر روي سفيد تو و بر خال سياهت
زيباتر و بالاتري از آنکه به بيتي
تشبيه به خورشيد کنم يا که به ماهت
سوگند به چشمت که رسولان الهي
هستند به محشر همه مشتاق نگاهت
زيبد که کند ناز به گلخانه ي جنت
خاري که شود سبز در اطراف گياهت
اين نيست مقام تو که آدم به تو نازد
عالم به تو خلاق دو عالم به تو نازد